Zadzwoń+48 52 387 32 35
Park Owadów – znajduje się na terenie Parku Rozrywki

PARK OWADÓW

Owady to z pewnością jedne z najbardziej niezwykłych zwierząt żyjących na naszej planecie. Wielość ich gatunków, postaci, kolorów fascynuje wielu, jednak w naturze nie jest łatwo im się przyjrzeć. Modele, które można u nas oglądać wspierają wyobraźnię i są doskonałą pomocą naukową dla dzieci i młodzieży. Ich wielki format pozwoli najmłodszym oswoić się ze światem owadów.

Przewodnik opowie o podstawowych ich cechach oraz rozwiąże zagadkę, dlaczego owady w wyniku ewolucji nie osiągnęły wielkich rozmiarów.

fot. Entomart

Konik polny (konik pospolity) Chorthippus biguttulus

Popularne koniki polne należą do owadów z rodziny szarańczowatych. Długość ich ciała nie przekracza 2 cm, przy czym samce są mniejsze od samic. Występują w Europie, Azji, Afryce (na północy oraz na Madagaskarze) oraz Ameryce Północnej. Najczęściej spotkać można je na łąkach, pastwiskach, w ogrodach i parkach miejskich, oczywiście w okresie od wiosny do jesieni.

Ubarwienie koników polnych jest rozmaite, od zielono – brązowych, poprzez żółte aż do różowych. Znanych jest około 180 gatunków, a rozróżnienie ich jest bardzo trudne, często niemożliwe bez lupy a nawet mikroskopu.

Charakterystyczną cechą koników jest dźwięk, który wydają poprzez pocieranie odnóży o pokrywy skrzydeł. Sposób wydawania dźwięku odróżnia je także od świerszczy, które to „grają” pocierając o siebie skrzydełkami.


fot. Scott Bauer

Stonka ziemniaczana Leptinotarsa decemlineata

Dzisiaj jest powszechnie występującym chrząszczem w Europie, lecz została przeniesiona na stary kontynent z Ameryki Północnej dopiero w XIX wieku. Stonka to pospolity szkodnik upraw ziemniaków oraz innych roślin, takich jak pomidor czy bakłażan. Chrząszcze stonki ziemniaczanej dorastają do 1 – 1.5 cm długości. Charakterystyczny paskowany rysunek oraz przeważnie żółta barwa sprawiają, że nie sposób pomylić tego szkodnika z rodzimymi chrząszczami.

Szkodliwość stonki ziemniaczanej jest bardzo wysoka i sięga 50 % strat na zaatakowanych plantacjach. Straty są o wiele większe przy uprawach ekologicznych, gdzie zabronione jest stosowanie środków ochrony roślin, które pomagają w neutralizacji tego szkodnika.


fot. Dominik Stodulski

Biedronka siedmiokropka
Coccinella septempunctata

Ten gatunek jest najpopularniejszym, występującym w Europie chrząszczem z rodziny biedronkowatych. Rodzina ta obejmuje przeszło 5,2 tysiąca gatunków, w samej Polsce jest ich około 80.

Popularnie nazywana „bożą krówką” jest pożytecznym owadem, chętnie widzianym w ogrodach i na uprawach. Podstawą diety biedronek są mszyce, których małe chrząszcze mogą pożerać nawet kilkadziesiąt dziennie. Niewiele mniej żarłoczne są larwy biedronek – zjadają kilkaset mszyc podczas całego stadium larwalnego.

Biedronki mnożą się bardzo szybko, nawet do 4 pokoleń rocznie. Zimują jedynie owady dorosłe gromadząc się nawet tysiącami osobników pod ziemią, w budynkach lub pod korą drzew.


fot. Simon A. Eugster

Jelonek rogacz
Lucanus cervus

Jest największym w Polsce chrząszczem, osiągającym nawet 8 cm długości. Nazwę swoją zawdzięcza wydłużonym u samca żuwaczkom, kształtem przypominającym jelenie rogi. Tak samo jak jelenie używają swojego „poroża” do walk o samicę w okresie godowym. Żuwaczki samic są o wiele mniejsze. Jelonki najczęściej spotkać można w lasach dębowych, a żywią się głównie sokami drzew. Jest gatunkiem chronionym, o coraz rzadszym występowaniu. Chroniąc lasy dębowe zapobiegamy jego wyginięciu. Zagrożeniem dla jelonka rogacza są także kolekcjonerzy i handlarze owadami.


fot. Soebe

Osa pospolita
Vespula vulgaris

Natrętny ale potrzebny gatunek inwazyjnego owada, o jednym z najszerszych zasięgów. Osy spotkać można nawet za kołem podbiegunowym. W Polsce bardzo pospolite, a występują od kwietnia do października.

Osy to smukłe owady o jaskrawym zabarwieniu, w żółto – czarne pasy, chociaż wzór, który się na nie składa bywa zróżnicowany w zależności od gatunku. Osy posiadają charakterystyczne przewężenie w zatułowiu („talia” osy). Na końcu odwłoku znajduje się żądło, bardzo groźna broń, które jest zmodyfikowanym pokładełkiem (aparat do składania jaj). Żądło to połączone jest ze zbiorniczkiem z jadem, który może być nawet groźny dla człowieka, szczególnie uczulonego. Ciężko darzyć te owady sympatią, lecz warto się postarać, gdyż wyraźnie zmniejszają liczebność innych owadów, takich jak komary, mszyce, meszki.


fot. James K. Lindsey

Mucha domowa
Musca domestica

Mucha domowa jest jednym z najpowszechniejszych i najbardziej natrętnych owadów pojawiających się wszędzie tam, gdzie przebywają ludzie. Występuje głównie od marca do października. Jest niewielkim owadem (do 7,5 mm), samica nieznacznie większa od samca. Muchy posiadają aparaty gębowe typu liżącego, służące do zlizywania pokarmu stałego i płynnego. Jest biernym roznosicielem zarazków, głównie na nogach, ssawce i w odchodach.

Ciekawostką są oczy muchy domowej, które zapewniają pole widzenia w zakresie 360 stopni.


fot. M. Betley

Mrówkowate
Formicidae

Mrówki to powszechna nazwa dla owadów z rodziny mrówkowatych, jednym z najszerzej rozpowszechnionych grup owadów na świecie. Występują praktycznie pod każdą szerokością geograficzną i niestraszna im nawet obecność człowieka. W niektórych przypadkach jest nawet sprzyjająca (mrówkom faraona). Liczbę gatunków mrówek szacuje się na ponad 12 tysięcy, a jedynie w naszym kraju wyróżniamy ich 103.

Społeczność tych owadów cechuje się kastowością, o wyraźnej strukturze hierarchicznej i ściśle przydzielonych obowiązkach. Robotnice budują gniazdo, bronią go, zdobywają pożywienie i opiekują się potomstwem. Rola samców jest marginalna a zarazem kluczowa – zapładniają królową, po czym giną. Królowa jest „mózgiem” całego gniazda, którym steruje za pomocą feromonów.

Pożywieniem mrówek jest pokarm zarówno roślinny jak i zwierzęcy, a z punktu widzenia człowieka mrówki są owadami pożytecznymi, gdyż niszczą larwy wielu pasożytów drzew. Dlatego też gniazda mrówek, czyli mrowiska powinny być chronione przed rozkopywaniem. Praca tych owadów pod ziemią jest także pożyteczna z punktu widzenia rozpulchniania, wzruszania i wzbogacania gleb.

Galeria zdjęć: